Sluiten

Video: Draden van tijd

Video: Draden van tijd

Beelden van presentatie boek Draden van Tijd van Janine Smits bij Menno Kroon.
read more
Sluiten

Expositie Draden van tijd

Signeersessie Janine Smits  -  Draden van Tijd
 
  • Zaterdag 21 December is Janine Smits vanaf 14:00 aanwezig bij Galerie Majke Hüsstege om haar boek te signeren. U kunt dan tevens van de gelegenheid gebruik maken om de extra grote conceptstore in de galerie te bewonderen.


Locatie:

Galerie Majke Hüsstege
Verwersstraat 28
5211 HW  's-Hertogenbosch
073-6142863
www.majkehusstege.nl

----------------------------------------------------------

 De karavaan van schoonheid en oude tradities strijkt neer in de oase van Menno Kroon te Cothen.

Welkom bij de presentatie van het boek Draden van tijd / Tapestry of time van Janine Smits.

  • Zaterdag 2 november 2013    11.00 - 21.00 uur
    (13.00 uur aanvang presentatie boek)
  • Zondag  3 november 2013      11.00 - 21.00 uur
  • Zaterdag 9 november 2013     11.00 - 21.00 uur
  • Zondag  10 november 2013    11.00 - 21.00 uur


Locatie:
Menno Kroon B.V.
Kapelleweg 1 B
3945 LA Cothen (bij Utrecht)
Nederland
0031 343 531713

Expositie Draden van tijd

Welkom bij de presentatie van het boek Draden van tijd / Tapestry of time van Janine Smits
read more
Sluiten

Welkom op de website

Welkom op de website van Draden van tijd. Op deze website laat Janine Smits de lezer kennismaken met vijf kunstenaressen die haar bijzonder raken en inspireren met hun werk en ideeën. Wat deze vrouwen gemeen hebben is dat zij op een innovatieve manier oude tradities koesteren om deze zo een nieuw leven te geven. Dit thema vormt de rode draad van dit boek.

Lu Luo verwerkte doorleefde theaterkostuums in indrukwekkende schilderijen, Natalie Dissel maakt van edelstenen en schelpen magische sieraden. Beatrice Waanders beoefent de aloude techniek van het vilten en Barbara Broekman gebruikt de meerlagigheid van textiel om de wisselende ideaalbeelden van de vrouw en haar positie en rol in de samenleving weer te geven. Kaat Tilley was als modeontwerpster en levenskunstenares een ware muze voor Janine. In en rond de oude watermolen waarin zij woonde en werkte schiep zij een eigen wereld van inspiratie en poëzie toen de dood haar in 2012 plotseling overviel. Dit boek heeft de vorm van een reportage. Janine maakte zelf de foto’s en geeft het woord aan de door haar gekozen vrouwen om de verhalen achter hun werk te vertellen.

Welkom op de website

Welkom op de website van Draden van tijd. Op deze website laat Janine Smits de lezer kennismaken met vijf kunstenaressen die haar bijzonder raken..
read more
Sluiten

Over Janine

Door Dr. Lia Couwenberg, Kunsthistorica         

Janine Smits is voor haar werk als styliste altijd op zoek naar inspiratie. Die vindt zij in de natuur, op reis, in haar omgeving, maar vooral ook in de creaties van beeldende kunstenaars en ontwerpers. Zij wordt 
geïnspireerd door hun verbeeldingskracht en door de verhalen die achter hun scheppingen schuilgaan. In dit boek laat zij ons kennismaken met vijf bijzondere kunstenaressen, die haar bijzonder raakten met hun werk en hun ideeën. Wat deze vrouwen gemeen hebben is dat zij oude tradities koesteren, niet op een behoudende maar op een innovatieve manier, om deze zo een nieuw leven en een nieuwe betekenis te geven. Dit thema vormt de rode draad door hun werk, dit boek en het leven van Janine.

Janine en ik zijn vriendinnen vanaf onze prille kindertijd. Samen verkenden we de wereld en beleefden we avonturen aan de Waalwijkse bosrand. Daar had haar vader naar eigen ontwerp, met traditionele 
metseltechnieken en oude bouwmaterialen (zoals de houten gevangenisdeuren met tralies in de paardenstal) een landhuis met manege laten bouwen. Het was zijn en ons droomhuis, met bakstenen gewelven, oude kerkdeuren en open haarden. In de winter creëerde haar moeder een sprookjessfeer met muziek, brandende kaarsen en een enorme  kerstboom vol lichtjes en engelenhaar. Buiten schaatsten we op ondergelopen weilanden en maakten we tochten met de arrenslee. Vooral in de zomervakanties leefden we daar in grote vrijheid. We fantaseerden dat we Ivanhoe of Robin Hood waren, stoere cowboys of romantische zigeuners. We trokken de bossen in, over verboden paden naar onze geheime plekken: 
de toverboom met zijn kronkelende takken en het verborgen waterleliemeer, zo sprookjesachtig mooi. Het verdwenen boerenland uit die tijd leeft voort in onze herinnering; de bonte kleuren van de duizendschonen bij de boerderij van mijn oma, de geur van kamille langs de zandweg door de roggevelden, vol klaprozen en korenbloemen. Onze levens gingen daarna uiteen, maar onze gedeelde jeugd heeft ons gevormd en verbonden.  

Dat voelen we het sterkst wanneer ik bij haar in de Bourgogne ben, waar zij een tweehonderd jaar oud huis op het land heeft gekocht. Daar, in de Franse campagne, heeft ze het vrije levensgevoel en het simpele landleven van toen hervonden. Ze heeft het huis gerenoveerd met veel respect voor de oorspronkelijke stijl en met behoud van het ‘patina van de tijd’, omdat die sporen van gebruik een oud huis juist zijn ziel en karakter geven. De antieke meubels werden weer van zolder gehaald en kregen een nieuw leven. Maar een woonhuis is geen museum en Janine voegde aan de historische tijdlagen van het interieur een nieuw laagje naar eigen smaak toe, waardoor het huis háár creatie werd: het domein van Janine.

Bij de vijf vrouwelijke kunstenaars uit dit boek herkende Janine eenzelfde gevoel voor de pure schoonheid van materialen, voor het verbinden van het nu met wat geweest is, maar bij elk op een andere en geheel eigen manier. 

Dit boek heeft de vorm van een reportage. Janine maakte zelf de foto’s en geeft het woord aan de door haar gekozen vrouwen om de verhalen achter hun werk te vertellen. Door deze persoonlijke aanpak wil zij de kunst die haar inspireerde zo authentiek mogelijk presenteren, in de hoop dat haar boek voor anderen weer een bron van inspiratie zal zijn.

Dr. Lia Couwenberg, Kunsthistorica

Over Janine

Janine Smits is voor haar werk als styliste altijd op zoek naar inspiratie. Die vindt zij in de natuur, op reis,in haar omgeving, maar vooral ook in de creaties van beeldende kunstenaars en ontwerpers. Zij wordt geÔnspireerd door hun verbeeldingskracht en door de verhalen die achter hun scheppingen schuilgaan.
read more
Sluiten

Kaat Tilley

Het nieuwe zit verankerd in het oude!

Harmonie en schoonheid creëren, dat is geluk voor mij! Kaat studeerde af aan de Antwerpse modeacademie met haar collectie Mahler en Venice. Ze is schilderes ontwerpt prachtige kleding, maakt theaterkostuums, ontwerpt lampen, meubels, sieraden en heeft een eigen kalkverflijn. Haar werk is zeer veelzijdig en is niet te gieten in een vorm.

De rode draad in mijn werk en leven is: geen verspilling. Er is al zoveel geproduceerd en gebruikt en er wordt zo veel weggegooid in deze wereld. Ik heb daar altijd problemen mee gehad. Vooral de spullen die men niet meer waardeert, wil ik graag een hand reiken om ze een nieuw leven te geven. Het is mijn wens om alles wat negatief is om te zetten in iets positiefs. Een nieuw begin, want dat geeft jeugd en groei. Ik wil nimmer spijt hebben van de dingen die ik heb gedaan.

Mijn huis is mijn inspiratiebron. De meeste spullen die er instaan, heb ik gevonden op vlooienmarkten of langs de kant van de weg. Alles wat weggedaan wordt en gedoemd is te verdwijnen trekt mijn aandacht. Als iets echt interessants is en het raakt me, neem ik het mee en breng ik het het opnieuw tot leven. Wat voor mij waardevol is hoeft voor een buitenstaander niets te betekenen. De waarde die ik aan bepaalde spullen hecht is het belangrijkste. En dat geldt voor ieder mens. Maar als ik hier ooit wegga, laat ik alles achter. De spullen die hier staan behoren tot het leven in dit huis.


Mijn inspiratie haal ik uit alles wat ik tegenkom op mijn levenspad. Ik teken het op in oude (muziek)boeken die ik overschilder. Het zijn voor mij dagboeken waarin ik al mijn hersenspinsels kan vastleggen. Ik gebruik ze ook als presentatie voor mijn ontwerpen. Wat mij boeit is kleding ontwerpen die met menselijkheid te maken heeft. Zo heb ik ooit een collectie gemaakt met als titel:
’behind every cloud is silver shining‘ het ging over hoop en pijn. Ik naaide littekens en maakte messneden in mijn kleding waaronder dan weer een prachtige stof verborgen zat. Achter mijn collecties gaat altijd een verhaal schuil. Mensen die dat begrijpen en zien gaan zich betrokken voelen bij de kleding. Dat vind ik mooi en bijzonder. Ik creëer kleding met nostalgie ten aanzien van het verleden en het vergankelijke en ik lees graag boeken over sterke vrouwen door de eeuwen heen.
Ik wil mezelf onderdompelen in die sfeer en geef er in mijn ontwerpen een eigen interpretatie aan.

Had ik geen mode gedaan dan was ik archeologe geworden. Ik wil in de grond kruipen, graven en schatten vinden. Eigenlijk is dat mijn uitgangspunt gebleven bij alles wat ik doe. Elk element dat ik creëer, moet een klein verhaal vertellen.

Als het nodig zou zijn, zou ik bij elk element nog een tekst kunnen toevoegen maar als ik het beeld sterk genoeg heb gemaakt heeft het geen woorden nodig.

Kaat Tilley

Harmonie en schoonheid creŽren, dat is geluk voor mij! Kaat studeerde af aan de Antwerpse modeacademie met haar collectie Mahler en Venice. Ze is schilderes ontwerpt prachtige kleding, maakt theaterkostuums, ontwerpt lampen, meubels, sieraden en heeft een eigen kalkverflijn.
read more
Sluiten

Lu Luo

Als klein meisje reisde de Chinese kunstenares Lu Luo rond met het operagezelschap van haar ouders in het communistische China. Haar moeder was actrice in de opera, haar vader decorontwerper. Haar thuis was de tent waar ze ‘s avonds op de klanken van de opera tevreden in slaap viel.

Mijn droom was danseres worden. Als kind danste ik de hele dag. Ik speelde met de andere kinderen van ons reizende gezelschap en was altijd in de buurt van mijn ouders die overdag oefenden voor de voorstellingen.
Ik hield van de sfeer, de kostuums, het theater. Het zijn de dierbaarste herinneringen uit mijn jeugd. Maar toen kwam het moment dat de Chinese overheid besloot om operagezelschappen op te heffen. Mijn ouders en nog honderden andere operaspelers raakten hun baan kwijt. Het was het begin van een moeilijke tijd. Wij gingen
wonen in een gewoon huis. Mijn ouders hadden geen werk en geen perspectief.

Ik ging studeren aan de kunstacademie in Chezuan en daar ontmoette ik mijn man. Hij vertrok naar Nederland en uiteindelijk volgde ik hem. Ik ging studeren aan de kunstacademie in Groningen maar mijn verleden liet me niet los. In 1998 ging ik terug naar China. Ik wilde uitzoeken wat er nog over was van het operaverleden. In een dorp vond ik een klein gezelschap bestaande uit maar tien spelers. Het maakte me intens verdrietig. Toen ik jong was, bestonden de gezelschappen uit wel honderd mensen.

Na afloop van de voorstelling wilde ik iets meenemen als herinnering aan mijn jeugd. Ik vroeg of ik een kostuum mocht kopen. Het werden er uiteindelijk zes. Ik was er ontzettend blij mee. In Nederland borg ik ze op en liet ze een aantal jaar ongemoeid. Tot ik op een dag wakker werd en ineens wist wat ik ermee wilde gaan doen. Terugkijkend op die periode denk ik dat ik mijn jeugd wilde laten herleven.

In 2002 ging ik aan het werk. Op het moment dat ik de schaar in de prachtige kostuums zette was ik enorm nerveus. Ik voelde dat ik het aan de Chinese operaspelers verplicht was om respectvol met hun kostuums om te gaan. Ik kon ze tenslotte maar een keer knippen. De vorm, de schmink, de make-upsporen, het zweet, ik wilde dat het allemaal behouden bleef maar tegelijkertijd wilde ik ook een nieuw verhaal vertellen. Mijn verhaal. Ik besloot een combinatie te maken van verf en kostuums. Mijn schilderijen zijn een ode aan de Chinese operacultuur. Het geluid, de schoonheid, de professionaliteit, het applaus, de culturele revolutie en het einde ervan. Al mijn dierbare herinneringen heb ik erin verwerkt. Mijn kunstwerken maken me blij en droevig tegelijk.

In de jaren die volgden ging ik geregeld naar China, bezocht opera’s door het hele land en overal kocht ik kostuums. Ik kwam operaspelers tegen van dezelfde generatie als mijn moeder. Ze waren inmiddels oud en arm maar ook intens gelukkig dat ik iets met hun mooie kostuums deed. Van mijn reizen, en alle prachtige mensen die ik ontmoette, heb ik geleerd om blij te zijn met het leven.

Lu Luo

Als klein meisje reisde de Chinese kunstenares Lu Luo rond met het operagezelschap van haar ouders in het communistische China. Haar moeder was actrice in de opera, haar vader decorontwerper. Haar thuis was de tent waar ze Ďs avonds op de klanken van de opera tevreden in slaap viel.
read more
Sluiten

Natalie Dissel

Juwelen met een verhaal.

Er is geen cultuur waarin de mens zich niet decoreert, beschildert, tatoeëert of zijn lichaam versiert. Dat fascineert mij. Fashion komt en gaat maar de mens blijft zijn verschijning en zijn lichaam verfraaien. In mijn werk ben ik altijd op zoek naar die combinatie. In mijn juwelen verwerk ik mineralen, stenen, edelstenen, fossielen, schelpen en oude objecten. Ik zoek, vind en creëer. Overal ter wereld waar ik kom, ga ik op jacht naar authentieke voorwerpen.

Na haar studie docent in de Kunsten trok Natalie de wereld in en begon ze met haar verzamelingen.
Als eerste waren er stenen uit Bolivia, vervolgens werd de collectie aangevuld met lokale Indiase kettingen. Op elke markt waar ze kwam, vulde ze haar verzameling aan. Ondertussen hangen de muren in haar ontwerpstudio vol met kettingen uit Micronesia, Afrika, Zuid Amerika en Azië. Het zijn geweldige
inspiratiebronnen. Maar ook muziekinstrumenten, amuletten, talismannen, stenen en edelstenen, alles waar een verhaal achter zit trekt Natalie’s aandacht.

Het verhaal van een juweel start met een steen. Door er vervolgens was omheen te sculpturen, creëer ik meerdere lagen die textuur en detail vormen. Deze methode vergt uren werk maar geeft mij de mogelijkheid stukken te creëren die de grenzen van het ambacht verleggen. Ik begeef mij in een wereld waar ruwe diamanten uit goud groeien en zilveren boomwortels een robijn omhelzen. Als ik op een plek kom waar alles klopt: het licht, de kleuren, de natuur, de stilte of de muziek, ervaar ik momenten van intens geluk. Dan heb ik het gevoel dat al mijn levensenergie stroomt vanuit mijn kern. Mijn authentieke kern.

Natalie keek de kunst van het verwerken van alle materialen af van lokale vaklieden. Stenen slijpen heb ik geleerd in India, traditioneel sand casten in Kenia en beeldhouwen in Bali. Urenlang heb ik in snikhete werkplaatsen naast de handwerklieden gezeten. Mijn sieraden spreken een sterke, visuele taal
en de mensen die ze dragen maken een statement. In deze groeiende globale wereld bewegen mijn ontwerpen, motieven en versieringen zich grenzeloos door de tijd.

De passie voor mineralen ontstond zes jaar geleden en is nu uitgegroeid tot een gelukmakende obsessie.
De textuur van stenen, de vorming van de kristallen over miljoenen jaren, ze zijn een oneindige inspiratiebron.
Ze hebben al zoveel meegemaakt, van het centrum van de aarde naar iemands lichaam. Ik kan er uren naar kijken. Elke steen is anders van textuur, helderheid en kleur, elk mineraal heeft z’n eigen schoonheid. Mijn creaties zijn kleine sculpturen waaruit juwelen ontstaan. Elk stuk vertelt een eigen verhaal. Elk sieraad dat ik maak is uniek.

Natalie heeft een vaste klantenkring. Haar bewonderaars waarderen het hergebruik van oude materialen en haar passie voor mooie stenen. Haar juwelen worden overal ter wereld verkocht: Londen, Parijs, Mumbai, Bali en Bangkok. Zelf noemt ze haar werk ‘jewels of art’. Haar kunst maakt ze op Bali, Indonesië waar ze woont en werkt. Natalie’s atelier staat verscholen tussen de rijstvelden. De natuur inspireert haar.

Natalie Dissel

Er is geen cultuur waarin de mens zich niet decoreert, beschildert, tatoeŽert of zijn lichaam versiert. Dat fascineert mij. Fashion komt en gaat maar de mens blijft zijn verschijning en zijn lichaam verfraaien.
read more
Sluiten

Beatrice Waanders

Beatrice volgde aan de kunstacademie in Rotterdam de opleiding Interieur architectuur en materiaal ontwerp. Daarna werkte ze als interieurarchitect bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Een onderdeel van die functie hield in dat zij als hoofd van de stalenkamer dan ook verantwoordelijk was voor de stoffencollectie. Hiervoor moest ze stoffen verzamelen vanuit de hele wereld. Ze reisde ervoor o.a. naar Italië, Frankrijk en Engeland. Ook ging ze op bezoek bij Nederlandse ontwerpers. Ze vond het fantastisch hoe zij hun eigen producten en wereld creëerden. Dat wilde ze zelf ook. Maar voor het zover was, moest ze nog heel veel ontdekken, leren en ervaren.

Als jong meisje al had ze de droom om te gaan backpacken. Toen durfde ze dat nog niet. Maar op haar 35ste jaar vond ze wel die moed, en vertrok ze naar India. Een land vol tradities, oude ambachten en prachtige stoffen. Ze raakte er oneindig geïnspireerd. Terug in Nederland begon ze cursussen te volgen batikken, weven, naailessen alles wat ze bedenken kon. Tenslotte kwam ze uit bij een cursus vilten. Haar passie was geboren.

‘Ik dacht direct, dit is het! Nog diezelfde nacht ben ik gaan vilten tot een uur of 3! Ik was er direct aan verslaafd. Normaliter wordt stof geweven, vilten is de enige techniek die daar vanaf wijkt. Vilten is beweging, warmte en water. De techniek van het vilten komt uit Centraal en Oost Azië. De nomaden trekken met hun schapen rond en maken yurts (tenten) van vilt. Hun kleding, vloerkleden, de rollen waar ze tegenaan liggen, zijn allemaal gemaakt van vilt.

Wat is vilten eigenlijk precies? Vilten is het neerleggen van plukken wol, ze nat maken, oprollen en ze vervolgens in elkaar wrijven. Hierdoor ontstaat de sterkste stof ter wereld. Wat het voor Beatrice zo aantrekkelijk maakt is de combinatie van het ambachtelijke werk en spierkracht. Om haar wandkleden van soms wel vier bij vier meter te maken, staat ze zelfs hartje winter buiten op blote voeten de wol nat te maken, te rollen en eindeloos in elkaar te wrijven. Beatrice werkt met de wol van diverse schapenrassen. Maar ook  andere diersoorten zoals konijnen, kamelen en alpaca’s zijn geschikt.

Een van de schapenrassen waar ze heel graag mee werkt is het langharig Hongaarse Racka schaap. Dit ras bestaat al duizenden jaren en is al die tijd onaangetast gebleven. De dieren zijn heel sterk en zelden ziek. Het moederdier brengt haar lammetjes zonder hulp van buitenaf ter wereld en zelfs in strenge winters leven ze gewoon buiten. Beatrice reist stad en land af op zoek naar de mooiste wol. Ze koopt het direct van schaapherders en hobbyisten.

Er zijn zoveel verschillende vachten. Het ene dier heeft lange krullen, het andere een prachtige glans, en elke vacht vraagt om een eigen manier van verwerking om ervoor te zorgen dat hun authentieke kleuren uiteindelijk zo mooi mogelijk uitkomen. Ik verf mijn vachten nooit en werk 100% ecologisch. Op deze manier blijven de originele en prachtige bruine en grijze nuances behouden. Kleuren die je met verf nooit zou kunnen benaderen.

Vilten is werken met slechts water, zeep en spierkracht. De weg van het dier naar het product is heel kort. Op vrijdagmiddag haal ik de wol, nog diezelfde avond zet ik het in een sopje en en op zaterdag vilt ik het. De dag erna verwerk ik het in een van mijn creaties. Een wandkleed, vloerkleed, object of simpelweg een kussen. De schoonheid van de natuur in z’n allerpuurste vorm.

Beatrice Waanders

Beatrice volgde aan de kunstacademie in Rotterdam de opleiding Interieur architectuur en materiaal ontwerp. Daarna werkte ze als interieurarchitect bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Een onderdeel van die functie hield in dat zij als hoofd van de stalenkamer dan ook verantwoordelijk was voor de stoffencollectie.
read more
Sluiten

Barbara Broekman

Na de middelbare school en een niet afgemaakte mode opleiding aan de Rietveldacademie besloot ik met een vriendin door Noord-Amerika te gaan reizen. We zouden een half jaar door het continent trekken. Ik hield in die tijd van jongens en uitgaan. De kleding die ik droeg was opvallend en glamourous. Alle zilveren pakken die ik van plan was te gaan dragen, had ik in mijn tas gegooid en meegenomen. Ik was klaar om er een groot feest van te maken. Tot ik mezelf op een dag terugvond op een prachtige berg, middenin de natuur. Ik keek in het rond, nam het landschap in me op, zag de schoonheid ervan en ineens dacht ik: wat doe ik in godsnaam met mijn leven? Het was heel confronterend. Ik werd gedwongen naar mezelf te kijken en op een gegeven moment wist ik wat ik wilde. Ik moest terug naar de academie.

Twee jaar later, met nieuwe inzichten, opnieuw moreel en financieel gesteund door mijn lieve moeder, begon ik bij de Rietveld op de afdeling Textiel Monumentaal. Deze keer liep mijn studie gesmeerd vervolgens deed ik in San Francisco toelatingexamen voor mijn master’s degree en ik werd aangenomen. Ik heb er een jaar gestudeerd en het bracht een doorbraak in mijn denken en creëren.

In Amsterdam was ik opgeleid vanuit de Bauhaus traditie. Vorm, functie en inhoud vormden een gebeiteld geheel. Dat had mij enorm geholpen een eigen werkwijze te ontwikkelen. Maar ik houd van groots en meeslepend en ik had het gevoel dat ik in Amsterdam daarin werd afgeremd. De studie in Amerika heeft me wat dat betreft losgeweekt en artistieke vrijheid gebracht. We werkten er met een kleine groep studenten en docenten, en kwamen in aanraking met allerlei uiteenlopende culturele en historische tradities die we ons vervolgens toe-eigenden en verwerkten in ons eigen werk. Ik heb daar geleerd vanuit mijn intuïtie te werken. En de bron van mijn huidige visie op het recyclen en hergebruiken ligt daar. Er is al zo ontzettend veel mooi werk in de wereld. Waarom zou ik in godsnaam het nieuwe beeld moeten uitvinden?

Ik ben uitermate geïntrigeerd en gemotiveerd door de scheppende kracht van de mens. Want hoewel wij
onwaarschijnlijk destructief kunnen zijn, zijn we ook kampioenen in het scheppen. In mijn werk gebruik ik vaak beide thema’s naast elkaar: destructie en scheppen. Vooral dat laatste geeft mij een heel positief en optimistisch gevoel over de mensheid. Mijn werk is een constante zoektocht naar de wisselende ideaalbeelden van de vrouw en haar positie en rol in de samenleving.

In de serie ‘On Victorian and Oriental women’ heb ik reproducties gebruikt van beroemde schilderijen uit de Victoriaans oriëntalistische periode. Hierin zijn vrouwen op een verleidelijke manier afgebeeld in een wereld vol schoonheid. Die reproducties ‘beschilder’ ik met borduursels geknipt uit oude tafelkleden. Deze kleden zijn het resultaat van eindeloos vrouwenhandwerk. Het borduren is eeuwenoud het werd gebezigd om een uitzet te vervaardigen of als nuttig tijdverdrijf. De meeste geborduurde tafelkleden die ik voor mijn werk gebruik komen met zakken vol uit Oost Europa. Ook daar gaan borduurtradities, net als elders in de wereld, helaas geleidelijk aan verloren. Textiel staat voor mij voor de scheppende kracht van de mens. Het is van alle tijden, van alle culturen, van alle mensen.

 

Barbara Broekman

Na de middelbare school en een niet afgemaakte mode opleiding aan de Rietveldacademie besloot ik met een vriendin door Noord-Amerika te gaan reizen. We zouden een half jaar door het continent trekken. Ik hield in die tijd van jongens en uitgaan.
read more
Sluiten

Contactgegevens

Wilt u meer weten over het boek, de kunstenaressen, Janine of andere zaken omtrent het boek dan kunt u ten alle tijden contact opnemen met Janine op onderstaande gegevens.

Janine Smits
email: info@dradenvantijd.nl

Contactgegevens

Wilt u meer weten over het boek, de kunstenaressen, Janine of andere zaken omtrent het boek dan kunt u ten alle tijden contact opnemen met Janine.
read more